Kaj kiam mi portos avo-ĉapeton
sur kapo kalvula,
apenaŭ kapablos legi gazeton
sen vitro okula;

Kaj kiam vi sidos, avino maljuna,
kaj kanti forgesis,
la virga paŝado, la svelto nuna
delonge jam ĉesis;

Kun kapo simila al fago aŭtuna
post pluva tempesto
vi kaŝos kadavron de busto juna
sub nigra modesto:

Min tiam ekdormo dolĉa brakumos,
tre milde, malpeze,
dum ĉe miaj vangoj la muŝoj zum-zumos
momentan tagmeze.

Min tiam junaĝa sonĝo tiras
el seĝo fotela;
el tuta koro mi vin eksopiras,
virino plej bela!

Bastonon, ĉapelon de l' hoko mi prenas,
kaj for mi ekvagas,
ĉu tage, ĉu nokte mi al vi venas,
apenaŭ imagas.

Mi vagas kaj vagas, ĝis pro la impeto
genuoj ektremas;
la dorson, post trinko ĉe rivereto,
al arbo mi premas.

Kaj dum vi kun viaj nepetoj trikadas
ĉe l'tablo granda,
subite mi sur via pordo ekbatas.
- Vi mutas miranta.

L' unuan li kroĉas ĉe via brusto,
la duan ĉe sia,
rigardas la maljunulinon kun gusto,
jam pli energia.

Ho, Lina fidela, ho plej dolĉa Lino!
li laŭte parolas,
ankoraŭ ĉe via ravanta ruino
ripozi mi volas.

Sed kie nun estas la busto ronda,
vi grizkapulino!
Kaj via buklaro ora kaj onda,
iama fascino?

Vi estis kolombo, purblanka lakto,
mi: aglo laŭmove.
Nun ambaŭ venkitaj en vivo-barakto
infanas denove.

Leviĝu por plekti el silko ornamon!
For ĉiu skrupulo!
Invitas ĝardenen vin, oldan infanon,
nun la petolulo.

Ni trovos por sido du taburetojn
- infane adaptos;
la ruĝajn kaj bluajn papilietojn
plezure ni kaptos.

Kaj kiel sur muro falinta - cipselo
konstruas la neston,
mi en la ruino de via belo
starigos domkeston.

Kaj kiam ekvelkos ĉe ni la rozo,
ni velkos same,
kaj kune ni dormos en paca ripozo
trankvile kaj arne.