Kaj kiam mi portos avo-ĉapeton
sur kapo kalvula,
apenaŭ kapablos legi gazeton
sen vitro okula;

Kaj kiam vi sidos, avino maljuna,
kaj kanti forgesis,
la virga paŝado, la svelto nuna
delonge jam ĉesis;

Kun kapo simila al fago aŭtuna
post pluva tempesto
vi kaŝos kadavron de busto juna
sub nigra modesto:

Min tiam ekdormo dolĉa brakumos,
tre milde, malpeze,
dum ĉe miaj vangoj la muŝoj zum-zumos
momentan tagmeze.

Min tiam junaĝa sonĝo tiras
el seĝo fotela;
el tuta koro mi vin eksopiras,
virino plej bela!

Bastonon, ĉapelon de l' hoko mi prenas,
kaj for mi ekvagas,
ĉu tage, ĉu nokte mi al vi venas,
apenaŭ imagas.

Mi vagas kaj vagas, ĝis pro la impeto
genuoj ektremas;
la dorson, post trinko ĉe rivereto,
al arbo mi premas.

Kaj dum vi kun viaj nepetoj trikadas
ĉe l'tablo granda,
subite mi sur via pordo ekbatas.
- Vi mutas miranta.

Bonfida, maljuna persono kun laco
la kalvon prezentas;
strangeta, malgaja, petola pajaco
du rozojn etendas.

L' unuan li kroĉas ĉe via brusto,
la duan ĉe sia,
rigardas la maljunulinon kun gusto,
jam pli energia.

Ho, Lina fidela, ho plej dolĉa Lino!
li laŭte parolas,
ankoraŭ ĉe via ravanta ruino
ripozi mi volas.

Sed kie nun estas la busto ronda,
vi grizkapulino!
Kaj via buklaro ora kaj onda,
iama fascino?

Vi estis kolombo, purblanka lakto,
mi: aglo laŭmove.
Nun ambaŭ venkitaj en vivo-barakto
infanas denove.

Leviĝu por plekti el silko ornamon!
For ĉiu skrupulo!
Invitas ĝardenen vin, oldan infanon,
nun la petolulo.

Ni trovos por sido du taburetojn
- infane adaptos;
la ruĝajn kaj bluajn papilietojn
plezure ni kaptos.

Kaj kiel sur muro falinta - cipselo
konstruas la neston,
mi en la ruino de via belo
starigos domkeston.

Kaj kiam ekvelkos ĉe ni la rozo,
ni velkos same,
kaj kune ni dormos en paca ripozo
trankvile kaj arne.

Og naar jeg en lille Papakalot
Paa Hovedet har,
Og ikke kan læse Aviserne godt
Foruden Glar;

Og naar du sidder, en gammel Viv,
Og har glemt din Sang,
Og ejer ej mer dit smækre Liv
Og din Jomfrugang;

Dit Hoved ligner en Bøg i Høst
Efter Regn og Blæst;
Du dølger et Lig af dit yndige Bryst
Med en sort Modest:

Da slumrer jeg engang sødelig ind
Og bliver saa blid,
Mens Fluerne surrer omkring min Kind
Ved Middagstid.

Da kommer en Drøm fra min Ungdomsvaar
Til min Lænestol,
Efter dig jeg en inderlig Længsel faar,
Du Kvindernes Sol!

Da ta'r jeg min Stav, da ta'r jeg min Hat,
Og vandrer min Vej;
Om dit Hus jeg finder ved Dag eller Nat,
Det ænser jeg ej.

Jeg vandrer af Sted, saa godt jeg kan
Med de vaklende Knæ,
Og drikker af Bækkens det klare Vand
Med min Ryg til et Træ.

Og naar du da strikker med dine smaa
Ved det store Bord,
Med eet det banker pludselig paa,
Før du ved et Ord.

Da kommer en skikkelig gammel Person,
Hans Tinding er bar,
En underlig, sørgelig, lystig Patron,
To Roser han har.

Den ene sætter han i dit Bryst,
Den anden i sit,
Og ser paa den aldrende Viv med Lyst,
Og hviler sig lidt.

O Lina! huldsalige Lina min!
(Saa raaber han ud),
Lad mig hvile her ved din fagre Ruin,
Før mit Lys gaar ud.

Og hvor er din Barm, saa rund og saa fuld?
Du sølvergraa!
Du havde vel hundrede Krøller af Guld,
Nu har du saa faa.

Du var en Due saa mælkehvid;
Jeg var en ørn.
Vor Alvor tog den løbende Tid!
Nu er vi Børn.

Op lystig! flet os et Silkegarn!
Væk med Forstand!
Kom lystig i Haven, du gamle Barn!
Med den lystige Mand.

To Skamler dem vil vi sætte os paa
Med barnlig Hu;
Og Sommerfugle, de røde, de blaa,
Dem fange vi nu.

Som Svalen bygger en Rede fin
Paa styrtede Mur,
Saa vil jeg nu her i det skønnes Ruin
Slaa op mit Skur.

Og naar de da visne, de Roser to,
Saa visne vi med.
Vi ville da sove sammen i Ro,
I en evig Fred.