Som halvvoksne børn er vi groet af din jord
og trygt vokset op blandt dine fjelde,
vi kalder os kalaallit i landet, hvor vi bor
ærbødigt for dit hvide åsyns ælde.

Og alt mens vi bruger dit bugnende flor,
vi længes mod verdens nye former,
vi fjerner hver hindring, som hæmmer dig, vor mor,
og frejdigt frem mod fjerne mål vi stormer.

De fremskredne folk et eksempel os gav,
og det vil vi også stræbe efter,
mens bølgernes verden er vores vandringsstav,
som bær os frem og giver nye kræfter.

Umuligt nu længer at blive i ro,
kalaallit, mod større mål vi stævner.
Som fribårne folk vi i landet vil bo;
begynd at tro på jeres egne evner.

Ni kreskis infane sur nemilda ter'
humile en ombro de montaroj.
Popolo Kalâdlit nin nomis kun fier'
legendoj jam de antaŭ mil da jaroj.

Vi nutris nin riĉe, sed nun la sopir'
al mondo kun nova vivo strebas.
Tra longa izolo eklevis sin dezir'
kaj nun al malproksimaj celoj ŝvebas.

Plenkreskaj popoloj, al ni via man'
Sopiras ni sekvi vian spuron.
Kaj libroj fariĝu la frata akompan'
por trovi vojon en la nov-kulturon.

Nun for la hezito kaj neoportun' -
Kalâdlit, leviĝu por la novo!
Libera popolo ni kresku ekde nun
kun firma fido al la propra povo!