Martin A. Hansen:
Skrammet vandt dit Land en Gave
Sorgen kunde synge
Glæden maatte græde
Frihed : Frihed : Lyn ved Grave
Ny som gry
Den arver du
Pløj Jord : Pløj Hav
Fød Slægt : Fød Lov
Og kom endnu
Din Datterpagt
Din Sønnevagt
I hu.
Kaj Munk:
Drenge, I drenge, som døde
I tændte for Danmark i dybeste mulm
en lysende morgenrøde.
Halfdan Rasmussen:
Man fandt dig her i denne lund,
hvor dødens stilhed bandt din mund.
Trygt sover du din barndom nær,
ført hjem af dem, du havde kær.
Men evig taler rent og stort
den jord, din død har helliggjort.
Martin A. Hansen:
Vunde venkis vi dotita:
Kantis la kortuŝo,
ploris la plezuro.
Liberecon, fulmo tomba
kaj aŭroro freŝa,
heredu vi.
Terplugu, marplugu,
gentaru, justfaru
ne cedu vi.
Filino-revon
kaj filo-devon
posedu vi.
Kaj Munk:
Knaboj, ho knaboj, vi mortis,
sed tamen el nigra obskuro por ni
helan aŭroron alportis.
Halfdan Rasmussen:
Sub arboj oni trovis vin
kun buŝ' fermita pro obstin'.
Dormigas vin infanaj luloj
nun hejme apud la karuloj.
Sed ĉiam vokas pri Liber'
pro via mort' ĉi-sankta ter'.
| 
