Nun estas mi pli aĝa ol estis mia patro,
kiam el tiu mondo li tre frue forpasis,
la milda patro kun serena frunto,
for li nun estas! -- Ho for:
Memoras mi, ke iris mi knabo eta
kun li ĉemane trans monteto Ordrup (1).
Li montris al mi vintran ĉielegon,
volbegon super neĝo de la tero
kaj super la malhela densaĵo de l' arbaro.
Li montris al mi altajn, klarajn stelojn:
La ora filigrano de la Granda Urso
kaj jen la briletantaj juveloj de l' Plejadoj,
Venuso granda, radianta pro mildeco
kaj perle plenbrodita vualo Galaksia.
Li montris al mi kvazaŭ dens-surskribitan ĉielon
kun miloj da literoj malfacilaj
en rava brilo, alto, trankvilo kaj potenco,
sed kun signifo de la nomo nedirebla.
Ho, ĉi vesperon estis ni infanoj ambaŭ
piemaj, seriozaj, man' en mano.
Li alta, saĝa en mantelo longa,
kaj mi etulo, granda nur tiele.
Virgil kaj Dante ĉe revido
de la belaĵoj sur la firmamento
ne estis pli solenaj
ol li kaj mi.
Kaj ofte mi memoras, kiam li koleris,
kaj kiam mi tremegis pro l' okula fulmo, -
la milda patro kun serena frunto.
Tre ofte mi deziris poste, ke l'kolero patra
pli longe restus en proksimo mia
akompananta min pli longe laŭ viv-vojo.
Nun estas mi pli aĝa ol iĝis mia patro.
Ĉirkaŭas min junuloj kiel fontoj plaŭdaj.
Se vivos mi ankoraŭ kelkajn jarojn,
mi iam staros kun hararo blanka,
vizaĝ-vizaĝe kun la juna patro.
Ridetos tiam certe li pro sia knabo,
demandos: Helge, kio estas tio?
Al mi vi venas kun hararo blanka.
Rektigu do la dorson kaj viŝu faltojn for!
Kaj li ridetos,
ambaŭ ni ridetos
pro tiu troe stranga maskobalo,
kaj ridetante mi denove estos juna.
|
Nu er jeg ældre end min Fader var,
da han gik bort fra denne Jord saa tidligt,
min milde Fader med den klare Pande
fjern er han nu! — Ak fjern:
Jeg mindes, da jeg gik som lille Dreng
med ham ved Haanden over Ordrup Bakke(1).
Han viste mig den store Vinterhimmel,
som hvælvede sig over Jordens Sne
og over Skovens mørke rene Bryn.
Han viste mig de høje klare Stjerner
Karlsvognens spinkle Guldværk. Store Bjørn
og hist Syvstjernens funklende Juveler
og Venus stor og straalende af Mildhed
og Mælkevejens perlestukne Slør.
Han viste mig den tætbeskrevne Himmel,
hvis tusinde ufattelige Skrifttegn
i herlig Glans, i Højhed, Stilhed, Vælde
betød det uudsigelige Navn.
Ak denne Aften var vi begge Børn
alvorlige og fromme, Haand i Haand.
Han høj og vis, klædt i sin lange Kappe
og jeg en Pusling kun saa stor som saa.
Vergil og Dante da de atter gensaa
de skønne Ting, som Himmelhvælvet bærer
var ikke mere alvorsfuldt tilmode
end han og jeg.
Og ofte mindes jeg, da han var vred
og da jeg skjalv for Lynet i hans øjne,
min milde Fader med den klare Pande.
Jeg ønskede mig tit, at denne Vrede
var bleven meget længer i min Nærhed
og havde fulgt mig langt paa Vej i Livet.
Nu er jeg ældre end min Fader blev.
En Ungdom risler nu som Kilder om mig.
Hvis det forundes mig at leve længe,
da skal jeg engang staa med hvide Haar,
Ansigt til Ansigt med min unge Fader.
Da vil han sikkert smile ad sin Dreng
og spørge: Helge, hvad betyder dette?
Du kommer til mig her med hvide Haar.
Ret nu din Ryg og slet de Rynker ud!
Og han vil smile,
vi vil begge smile
ad denne altfor sære Maskerade,
og i det Smil skal jeg paany forynges.
|
