Saluton, vi mevo ĉe Salingland-bord'(*),
kun brusto ŝprucita de ŝtormo kaj mort',
kun fuko de ondo-atak' sub pied' -
vi, vokto de vadoj, pro kio la ced'?

Vi tenas karese la kapon kun klin',
do nestas vi en la insula proksim'.
Vi bekas la plumojn medite; laŭ ŝajn'
do venos la idoj en nuna semajn'.

Kaj kiam etuloj stumbletas dum kur'
sur marĉa vadejo, sub junka susur',
ŝveligas la koron patrina fier',
dum fulmas flugiloj de maro al ter'.

Plej eta premo sur putra ovo -
kaj ŝelo tuj disrompiĝas.
Ekŝprucas al viaj barb' kaj brovo,
kaj la fetoro sufiĉas.

Mi iam premis sur tiaulo,
ne gravas kiu aŭ kio.
Sed kredu, kostis la fimakulo,
kaj la odoro - ho Dio!