Lulas min flustre la spica mistralo -
- fine la flutoj silentas.
Nokto hezitas sub monta vualo,
nur la cikadoj lamentas.

Koko ekkrias, kaj henas azeno,
nigro de l' nokto malgrandas.
Vekas min voĉo en frua mateno:
La muezino ekkantas!

For estas flagro de nokta kvieto -
saltas mi ĝis la altano,
vidas balkone sur la minareto
ombron de muzulmano.

Vibre li vokas, nazale, sonore
kiel eŭnuko en veoj.
Kaj el deklivoj respondas lin ĥore
voĉoj de blankaj moskeoj.

Frapas el turo antikvaj horloĝoj:
Preĝas samtempe nun Mekka!
Allah hu akbar! Per miloj da voĉoj
en la jarcento dudeka.

Tra la krepuskaj, bazaraj stratetoj
svarmas jam helaj turbanoj:
Sekvas ordonon de la minaretoj
ankaŭ la Sarajevanoj.