Tuj en karcero la forĝist' troviĝas,
atesto pri perforta mort' sufiĉas;
ĝin tuj al tribunalo barbir-kirurg' adresas.
Enkete la murdinto la krimon plenkonfesas.
Esperon donis tamen la penso en naivo:
la morta min pardonos en la postmorta vivo.

Sed aŭdu burleskaĵon! En la dato
antaŭ ol okazu severe la juĝado
kvar samurbanoj iras
al la juĝist' kaj diras:
"Plej saĝa tribunalo!
Ni scias, ke vi ĉiam nur nian urbon benas,
sed ĉi-okaze la urba ben' devenas
el unu ago nur: ke la forĝist' revenas.
Per lia mort' viviĝos ne la mortint' kompata,
pli taŭgan metiiston cetere ni ne havas.
Pro lia krimo estas la tuta urb' punata,
komprenu do, lin helpi por ni treege gravas!"

"Pripensu nur, amikoj, ke vivo pagu vivon." -
"Sed loĝas ja maljuna bakisto, eĉ malforta,
pro aĝo kaj mizero duone preskaŭ morta.
Eĉ du ni havas, prenu prefere la pli aĝan,
per tio pagas vivon ja ankaŭ unu vivo."

"Ververe" diris la juĝist',"ide' kun perspektivo.
Prokrasti mi la juĝon devas,
ĉar gravo de l' afer' admonas;
volonte vivon mi al la forĝisto donas!
Adiaŭ, popolanoj, la eblon faros mi."
"Adiaŭ, saĝa tribunal', adiaŭ kun graci'!"

"Verfakte la forĝisto Jens
plenplene kulpas laŭ la senc'
de l'leĝo, ĉar konfes' indikis:
li malamikon elmondigis.
- Sed ĉar la urbo nur posedas
forĝiston unu, mi koncedas:
Se ni mortigas lin, ni tro stultege agas,
ĉar panon de la urbo eĉ du bakistoj bakas.
Verdikto tial jene sonu:
Pli aĝa la bakisto donu
pro l' fia murdo sian vivon.
La puno estas plej severa,
ke samspeculoj tremu pro la averta forto."
Ploregis la bakist' mizera
pro la terura sorto.