jeg blev ikke det, i ventede -
jeg blev alt det, i havde frygtet -
i lod mig vokse op
næret ved jeres afsavn.
i opdrog mig med skjulte taarer -
opdrog mig
til at leve jeres liv - fortsætte det -
skal jeg sige:
saadan levede i; i gjorde ret -
altsaa er det godt at leve saadan.
skal jeg?
eller skal jeg dræbe haabet i jer?
fortælle jer, at jeg ikke blev som i -
at min verden er en anden end jeres,
min glæde,
min smerte en anden end jeres -
vil i tro paa min tak til jer?
paa min tak til livet?
eller vil i sige:
han fik alt,
han tog alt af os,
og giver os intet tilbage,
andet end sorg og skuffelse.
jeg ved, i har ret, naar i siger det.
jeg tror, jeg har ret,
naar jeg gaar til mit eget land.
men jeg gaar tøvende -
jeg gaar langsomt og tungt -
men jeg tror, jeg skal gaa.

mi ne fariĝis tia, kian vi atendis
mi fariĝas ĉio, kion vi timis -
vi kreskigis min
per propra rezigno.
vi edukis min
per kaŝitaj larmoj -
edukis min
vivi vian vivon - daŭrigi ĝin.
ĉu mi diru:
tiel vi vivis; vi agis prave -
do indas vivi tiel?
aŭ ĉu mi mortigu la esperon en vi?
rakonti al vi, ke mi ne fariĝis tia, kia estis vi -
­ke mia mondo ne estas via,
mia ĝojo
mia doloro aliaj ol viaj -
ĉu vi kredos mian dankon al vi?
mian dankon al la vivo?
aŭ ĉu vi diros:
li ricevis ĉion,
li prenis de ni ĉion
kaj redonis nenion
krom malĝojo kaj ĉagreno.
mi scias, ke vi pravas dirante tiel.
mi kredas, ke mi pravas,
kiam mi iros al mia propra lando,
sed mi iras hezite -
mi iras malrapide kaj peze -
sed mi kredas, ke mi devas iri.