Kiam vokas la idon kolimban
mira voko de l' maro,
tiam puŝas ĝin neste la panjo
kaj ĝin sekvas tra l' falo.
Kiel fulmo ŝi krozas por kapti
sian idon sur velo flugila
- lasas ĝin, kaptas ĝin, lasas ĝin
milde al vasta spegulo trankvila,
al la maro lulanta.
Feroano sin sentas kolimbo,
kiam vokas la ondoj:
"Nia kara, ni movos vin milde
de l' bazaltnigraj montoj.
lru for de ĉi rokoj sinistraj
al meznokta lumado en Nordo!
Ni kaptas vin, levas vin, lasas vin
veli laŭ vojoj de vivo kaj morto
sur la maro lulanta".
Kiu vidas serpentojn pariĝi,
vidas naski la montan kaprinon,
nur Li scias pri l' sorto kolimba
kaj de la feroano la finon.
Li mezuras kaj gajon kaj ĝemon,
Li dispesas kaj dancon - angoron.
Lia povo egalas la volon,
sed nenio egalas la gloron.
Feroanoj, ni konas vin, fratoj,
kaj ni konas la nokton feroan.
Ne senkaŭze la kapron vi metis
en nacian blazonon heroan.
En mizero lamentas feblulo,
sed fortulo posedas la spiton,
en li nestas beata konscio:
Dio sendis kun fiŝoj - la fidon.
Li konscias, ke kiel ŝtormido
embuskadas post ĉiu insulo,
tiel en feroano sin kaŝas
ĉiam flam' por frezanta ekbrulo.
Lia spito vigligas dum lukto,
tenas kredon, esperon sen ŝanĝo.
- Feroano similas la birdon,
kaj la mar' estas lia fianĉo.
Devas viroj tangadi surmare
kaj virinoj rigarde angori.
Se lin fine la sorto retenas
ŝi postrestas por digne memori.
Devas viroj dediĉi la vivon
kaj virinoj la lastan infanon,
tiaj estas la prezo kaj pago,
kiam rastas Vent-Di' l' oceanon.
Feroano similas la birdon -
en printempo revokas la maro,
kaj el ĉiu vilaĝo ekvelas
vigle nova, kuraĝa knabaro.
Ili scias: La viv' efemeras
kiel Nolsö-nebulo glacia,
sed ja du tute certe revenas,
eĉ se devas postresti la tria.
En ĉi nokto aŭtuna kaj ŝtorma,
dum sur montoj la troloj ululas,
mi travivas la nokton feroan,
kiam maro akcizon postulas.
Eĉ la plej firma roko ektremas
kaj la rifo subŝaŭme kun ĝi
Feroanoj kaj fratoj maldormaj,
mi ĉi nokte maldormos kun vi!
Når lomviens unge vågner en dag
ved at havet har kaldt,
da puffer dens mor den fra reden
og følger dens vej, hvor den faldt.
Som et lyn går hun ned og griber
sit barn på vingernes sejl
- taber det, griber det, taber det -
fører det ømt mod det vældige spejl,
til det vugger på vandet.
Færingens vej er som fuglens
- en vårdag har vandene kaldt:
"Kom barn, vi vil vugge dig varsomt
- kom, flygt fra de øers basal:
Kom ned fra de luende fjelde
og op mod det lysende nord.
Vi griber dig, løfter dig, lover dig
færden med livet og døden om bord,
mens du vugger på vandet."
Kun Han, der ser slangerne parres,
og bjerggeden føde sit kid,
veed lomviens tilmålte dage
og færingens tilmålte tid.
Han udmåler jubel og klage
og afvejer gravfærd og dans, -
Hans vælde er stor som Hans vilje,
og intet er stort som Hans glans.
Vi kender jer, færinger, frænder -
- og kender den færøske nat;
vi ved, at I ikke for intet
en vædder i våbnet har sat.
Kun svæklingen klynker om armod
-
den stærke har trods i sit bryst.
for ham er det frydefuld viden:
Gud skovlede mad om hans kyst.
Han ved, at der ligger en stomunge
gemt i hver krog af det land,
og en stump af en storm i hver færing -
en glød til en fræsende brand.
Hans trods gir ham trivsel i trængsel
og tro, når hans håb ebber ud;
men færingens vej er som fuglens,
og havet er færingens brud.
Det er mandsværk at hugge på havet,
og kvindens at følge hans færd,
- hans stundom at blive derude
og hendes at mindes hans værd.
Det er mandsværk at bøde med livet -
hun bøder iblandt med sit barn,
- således er boden og prisen,
når stormguden drager sit garn.
Dog - færingens vej er som fuglens -
ved vår kalder havet påny,
og drengene drager af huse mod havet
fra bø og fra by.
De ved vel, at livet er flygtigt
son Nolsøens tusinde slør;
men to vender sagtens tilbage,
om een blir derude og dør.
I nat er det høst, og det stormer -
jeg mindes den færøske nat,
hvor huldrerne buldrer på fjeldet,
og havene opkræver skat.
Da skælver de stolteste klipper,
og søerne pisker hvert skær.
Våger I' færinger, frænder -
i nat vil jeg våge med jer!
| |
