|
Hvor smiler fager den danske kyst og breder favnen, når solklar bølge og sommerskyer og skib med lyst står sundet ind i hinandens følge ----og Kronborg luder ----ved Sjællands port ----mod hvide skuder, ----hvor lyst hvor stort! |
Ridetas dolĉe la dana bord' kaj ĉirkaŭbrakas ondaron helan dum somer-nuboj kun ŝip-eskort' gracie iras en Sundon belan. ----Kaj Kronborg krutas. ----de sur Seland', ----dum resalutas. ----la mara grand'. |
|
Mod søen stunded vor sjæl tilforn. Men bølgen brød med sin røst derude som vindens rislen i Danmarks korn - da vendte mangen påny sin skude. ----Den grønne ager ----på Sjællands bryst! ----hvor smiler fager ----den danske kyst! |
Sopiris frue ni al la mar'. Sed kiam ondoj la voĉon levis simile venton tra gren-kampar' plej multaj turni la ŝipon devise ----Reiron gvidas ----la verda fjord', ----kaj dolĉe ridas ----la dana bord'. |
|
Den danske mark i en bølgen går som åndedræt af en venlig kvinde. Sødt gynger byggen sit silkehår, og rugen ånder med sol i sinde, ----og vinden iler ----til hvedens bryst. ----Hvor fager smiler ----den danske kyst. |
Sur danaj kampoj ondiĝas hum' mildeme, kiel virino spiras. Hordeo skuas silkharojn, dum sekalo reve al sun' sopiras. ----La vent' rapidas ----tritikon for, ----kaj dolĉe ridas ----la dana bord'. |
|
Der driver høduft med krydret vind. Igennem engen en å sig slynger. Og lærken ringer skærsommer ind, mens vilde blomster ved grøften gynger. ----Gravhøje kroner ----det grønne land. ----Hvor skønt fortoner ----sig sø og strand! |
La fojno spiras en spica vent'. Rivero plonĝas herbejon ĝoje. Alaijdoj trilas en sun-torent', dum floroj klinas sin apud-voje. ----Pratomboj krone ----de l'verda land' ----belegas fone ----de l'mara strand'. |
|
Alvorlig taler ved alfarvej men grønsvær tækket de gamles grave. Henfarne slægter - forglem dem ej! I arv de gav dig en ædel gave. ----Henfarne slægter ----i landets marv ----sig ej fornægter. ----Bevar din arv. |
Severe vokas la voĉo de antikvaj tomboj sub herba verdo. Mortintajn gentojn forgesu ne, nek la heredon de nobla sperto. ----Mortintaj gentoj ----en tera sin' ----kun pratalentoj ----admonas vin. |
|
Hvad hånden former, er åndens spor. Med flint har oldbonden tømret, kriget. Hver spån, du finder i Danmarks jord, er sjæl af dem, der har bygget riget. ----Vil selv du fatte ----dit væsens rod, ----skøn på ----de skatte de efterlod! |
La manoj formas laŭ penso-kler'. Per ŝtonoj luktis la prakampuloj. Kaj ĉiu ero en dana ter' animon portas de ĉi insuloj. ----Se vi komprenu ----pri l' origin', ----trezoron tenu ----kaj taksu ĝin. |
|
Men du, der søgte mod fremmed strand, de gamle lig, som mod søen stunded, hvergang du genser det gamle land, skal sande, her blev dit hjerte bundet. ----Thi dybe minder ----og gammel agt ----og milde kvinder - ----hvor har de magt! |
Sed se vi celis al fremda strand', viking-simile la maron estris, revene al la malnova land' vi sentos, kie la koro nestis. ----Ĉar pradestinoj ----kaj kor-inklin' ----kaj mildulinoj ----regadas nin! |
|
Johannes Vilhelm Jensen. * 20.01.1873, Farsø, Jutlando, Danio. † 25.11.1950. Li rompis medicinan studadon por igi raportisto kaj verkisto. Li transkrozis la tutan Globon kaj tre diligente verkis en ege bildriĉa lingvo. Lia multvoluma ĉefverko, "La longa vojaĝo", priskribas la evoluon de la t. n. norda raso. Liaj poemoj estas rimarkindaj pro tre densa formo kaj plene saturita enhavo. Li ricevis la Nobelpremion en 1944. |
Tradukis: Poul Thorsen. Dana teksto kaj melodio el "Folkehøjskolens Sangbog", 2003, n-ro 170. Melodio: Oluf Ring (1884-1946) Vidu aliaj verkoj de Johs. V.Jensen, klaku: "Nimfo." "Dediĉo." "Oktobra nokto." |
