|
Når et dagværk er endt, og maskinen står tung og tavs i de sodede haller, når fyraftens-fløjterne toner i by, da er det som livet, der kalder. Og så nynner jeg, glad på en arbejdersang, en med smæld og med klang, ja, en arbejdersang, den gir rejsning, om dagen var trælsom og strid, så man dukkede nakken af slid. |
Taglaboro finiĝas, kaj fulgo en hal' eĉ por pezaj maŝinoj sufiĉas, kaj dum fajfas sirenoj el tuta kvartal', tiam kvazaŭ la viv' renaskiĝas. Mia voĉ' laborista leviĝas por kant', voĉe kresku en grand' laborista la kant', ĝi rektigas la dorson post pena labor', vivo vokas en plena valor'. |
||
|
Og jeg sidder derhjemme i stuernes fred, mens jeg glædes ved hvile og hygge, så tager jeg børnene op på mit skød og fyldes af inderlig lykke. Og så synger jeg for dem en arbejdersang, en med smæld og med klang, ja, en arbejdersang, de skal kende dens toner og elske dens ord om det nye, der vokser og gror. |
Aŭ mi sidas hejmece en paco kaj ĝu' de ripozo kaj sento de riĉo: la infanoj, ludante sur brak' kaj genu' min plenigas per arda feliĉo. Mia voĉ' laborista leviĝas por kant', voĉe kresku en grand' laborista la kant', la etuloj ĝin lernu per ama volont' por kreskigo de pli bona mond'. |
||
|
Der er tider, hvor det er, som alt går i stå, og vor kamp bliver tøven og tingen, man er som en fugl, der er dalet mod jord med smærtende sår under vingen. Men så synger jeg bare en arbejdersang, en med smæld og med klang, ja, en arbejdersang, så er næven jo slet ikke slatten og slap, men parat til de hårdeste nap. |
Ofte ŝajnas, ke tute la granda batal' iĝas nura hezit' kaj trankvilo. Oni sentas sin kiel la birdo en fal' kun dolore vundita flugilo. Sed per voĉ' laborista tuj sonas la kant', voĉe kresku en grand' laborista la kant', tiam manoj tro lacaj pro tedo kaj pen' tuj pugniĝas por nova ekpren'. |
||
|
Og kanske det en gang er, som alt går i kvas, og vort samfund det helt rasler sammen; så nytter det ikke, vi vaklende står og blot er lidt røde i kammen. Nej, så stemmer vi op med en arbejdersang, en med smæld og med klang, ja, en arbejdersang, mens vi bygger den nye, retfærdige jord under arbejdets drønende kor. |
Estas eble, ke baldaŭ la nuna soci' pro maljusto kaj putro diskrevos, tiam estu finita la rezignaci', ne konservi, sed venki ni devos. Kaj per voĉ' laborista leviĝu la kant', voĉe kresku en grand' laborista la kant'. Ni konstruos la mondon en just' kaj labor', venkos ni, laborista la ĥor'.
Oskar Hansen. |
* 23.07.1895 Kopenhago, Danio. † 24.05.1968. La plej konata, dana "laborpoeto", kiu verkis multajn artikolojn kaj kantojn. Skribis ĉi-tiun verkon en 1931.
Dana teksto kaj melodio el "arbejdersangbogen", 1974, n-ro 109. |
Esperanto-teksto el: DLEA Kantaro, 1947. Tradukis: Poul Thorsen. Vidu alian verkon de Oskar Hansen, klaku: "Kiam ruĝa flago plaŭdas/Når jeg ser et rødt flag smælde." "Gardu malnovajn broŝurojn/Pas på de gamle pjecer." |
