Malriĉe lasis morti en mizer'
popolo skota sian filon grandan.
Malfruis tro rekono post sufer',
statuoj donas nun honoron vantan.

Ĉar ĉiam sama la martira sort'!
Vivanta: ŝtonajn batojn kaj obstaklojn.
Sed kiam palas manoj en la mort':
per l'ostoj oni faras jam miraklojn.

Ĉi tie iris li, la rekta viro,
post erpo kaj plugilo aĉetere
kaj versis pri Skotlando dum la iro,
ke la tutmondo amu ĝin sincere.

Ĉi tie tretis sian propran ritmon
li kun la humo ĉirkaŭ ŝuo-flankoj
kaj spertis la unuan am-enigmon
dum verva danco sur draŝejaj plankoj.

Ĉi tie lia rimsarkasmo mokis
prefere trafe al hipokrituloj,
dum mem li kun bovino dialogis,
kaj lian ĉapon trempis pluvnebuloj.

Ĉi tie li gustumis paŭperismon
kaj sentis faŭkon inter rang' kaj sprito;
amatan patron pelis en abismon
la ŝuld-atestoj kaj la deficito.

Ho, el Skotlando vaste famaj lordoj,
ĉielo sendis spritan ataŝeon;
sed honto skribu sin sur viaj dorsoj,
ĉar vi ordonis lin: draŝu hordeon!